(ŞİİR) Hiçliğin Ezgisi

(ŞİİR) Hiçliğin Ezgisi

Güzel bir şarkı çaldı uzaklardan
Ses yok ama soyut alfabeler var
Mozaik şeklinde düşünceler sardı etrafı
Şu ana kadar duyduğum en ilahi tonda notaydı

Sarkıntılık ettim ona biraz
Yüzüm kızardı ama değdi buna
Sanki hiç bir şey yapmamışcasına
Oda sarıldı göğüs kafesimden sırtıma

Çocuk gibiydi dokunuşu içimi titretti
Hiç bir şey hissetmedim sanki
Zaten hiçti var olmamışcasına güzel
Kimse bir şeyler çıkaramaz ne sayısal ne sözel

O ses gelmeye devam ederken bir kavanoz aldım yanı başıma
Dinlemediğim onca şarkıyla beraber okumadığım kitapların anısına
İçi dolup taşana dek sıkıştırdım hiçliği ona
Hiç bir şeyin verdiği zevk muazzam bir ayrıntı oldu bana

Beynime işledi hareketsiz kaldım
Uyuşturucu bağımlısı, yanımdaki esrarlı gözlerden esrar aldı
Yaşadığını anlatmasını istedim fısıldayarak kulağına
Bir kaç ibranice söz söyleyip çekildi kenara

Aslında bilmiyordu o dili ama konuştu
Bende yaşadığım şeyi anladım, beynim huzuruna kavuştu
Bir kaç saat sonra hiç bir şeyin olmadığını anladım
Sadece uzaklardan yokuş aşağı seslerin gelmiş kulağıma

Doktora gittim evvelsi sabah
Paslarını sildirdim kulaklarımın üç akçe karşılığında
Eve geldim ve uzandım boylu boyunca
Kavanozu açmış birisi her yer hiçlik dolu odamda.

Yazan : Salih Angın

Beğen  9
Yazar

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir